حجت امیری/ مجله ایران و هند مجلهایست که به صورت فصلنامه هرسه ماه یکبار انتشار مییافته و از مطالب تاریخی، ادبی و اجتماعی به خصوص روابط فرهنگی بین دو کشور بحث مینمود.
مسعود برزین در شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357 شمسی در معرفی این مجله نوشته است: فصلنامه ادبی/ تاریخی. به فارسی و انگلیسی. ارگان انجمن روابط فرهنگی هند با کشورهای خارجی. سید مصطفی طباطبائی. بمبئی. سال 1331 ش. 1952 م.
از مطالبی که در این فصلنامه میخوانیم ابوریحان بیرونی و جغرافیای عالم، شعر فارسی در عصر معاصر، سرمد کاشانی و رباعیات او، فعالیتهای فرهنگی در هند، آغاز شعر فارسی در سند، عادات و رسوم زنان راجستان، تاگور شاعر و فیلسوق، نفوذ ادبی ایران در هند و غیره است.
مقالهای که میخوانیم در مجله ایران و هند آقای پروفسور و. ایوانف با عنوان «ترانههای روستایی در ایران» درباره ترانههای روستایی ایرانی و سیر فراموش شدن این اشعار پرداخته است. از آنجا که روستائیان همواره با زمختی و ناهنجاری زندگی و در عین حال با لطافت و بیپیرایگی اطراف خود مواجه بودهاند و صافیضمیرند و بیآرایه، به ناچار در بیان دریافتهایشان، واقعیات و عینیتها بیشترین انعکاس را مییابند و ملموستر مینمایند. از جمله این هنرهای روستائیان ترانههای روستائی است که جنبههای گوناگون زندگی روستائیان را بازمیتاباند. ترانه همچون نسیم که از سرزمینهای مختلف میگذرد، مسافر است. از روستائی به روستای دیگر و از کومهای به کومه دیگر میرود، و سینه به سینه نقل میشود؛ لذا این ترانهها که از جنبههای مختلف زندگی روستائیان همچون عشق، زیبایی طبیعت، آرزوهای ملموس و دست یافتنی، غربت، جور و ظلم ستمگران پردهبرمیدارد در عین سادگی واقعیت گراست. گوشهای از مقاله را میخوانیم:
06 : 54 : 00
ی متنوّع و گوناگون منسوخ شده يا زنده ايرانی، همچون: پارسی، ترکی، عربی، سُغدی، پهلوی، اوستايي، ميخی و ...، نيز لهجه ها مختلف منطقه ای مانند: کُردی، طبری، بلوچی، لُری گيلکی، دری، تاجيکی، تاتی، يا گويش های محلّی مانند: شيرازی، مشهدی، بيرجندی، اصفهانی، خوانساری، آشتيانی، شوشتری، کرمانی، ممسنی، گرگانی دزفولی، رامندی، اردستانی، انارکی، اسفرائنی، لارستانی، گزّی، خوئينی و ...؛ لهجه ها و گونه های متنوّع زبان ترکی مانند: آذری، ترکمنی، خلجی، قشقايی، و ...؛ نگارش يافته و در قالب داستان، ديوان اشعار، کتب ادبی و ... به دست ما رسيده است... 
علمی و دقیق را برای جلوگیری از تسری این پدیده در فضای نشر کشور پیشنهاد دهد. 
اختلافات، تضادها و همچنین سنتها و حوزههای مشترک در تاریخ فرهنگی را مورد توجه قرار میدهد. این کتاب را دکتر نعمتالله فاضلی و مرتضی قلیچ به فارسی برگردان کردهاند. ایبنا: تاریخ فرهنگی گفتمانی است که از دهه 1970 میلادی به بعد گسترش یافته اما در ایران هنوز شناخته شده نیست. پس معرفی و آشنایی با چیستی و چگونگی این رشته از دانش ضرورت بسیار دارد و لازم است با رویکردی بین رشتهای دو حوزه اصلی علوم انسانی یعنی تاریخ و فرهنگ را با یکدیگر و در تعامل با هم مطرح کرد... 
از جمله صحت اقوال، استنادهای معتبر و تحلیل های به جاست. در عین حال، واقع بینی و بی طرفی می تواند نمایانگر تاریخ واقعی باشد، تاریخ نویس باید بکوشد تا از اعمال سلیقه ها و غرض ورزی ها دوری جوید. سیمای هر فرد، حادثه و یا گزارش تاریخی را آن گونه که هست به خواننده انتقال دهد؛ طوری که وظیفه او تنها ارائه اطلاعات و گزارشات تاریخی باشد و قضاوت نهایی را بر عهده خواننده بگذارد. متأسفانه، یکی از آسیب های جدی در حوزه تاریخ نگاری محلی به ویژه تاریخ نگاری مناطق کردستان، تعصب و ایجاد حساسیت است افراد از طبقه و گروه خاصی است. مثلاٌ: تعامل علمای دینی با عرفا و صوفیان و یا ... را می توان از این دست شمرد. در صورتی که هر کدام باید اصل همزیستی مسالمت آمیز را مد نظر داشته باشند. در تدوین زندگی نامه مشاهیر مهاباد هم باید به دور از تعصب و جانبداری به نوشتن زندگی نامه افراد پرداخت. واضح که زندگی ما انسانها سراسر مفید و مثبت نیست و ممکن است جنبه های منفی هم داشته باشد. اما نباید تنها جنبه های منفی و نقاط ضعف را برجسته نمود. و از ذکر محاسن و نقاط قوت چشم پوشی کنیم. بنابر اصل مشهور که «تاریخ را نمی توان محاکمه کرد»، ما هم نباید هنگام نوشتن بیوگرافی و شرح احوال افراد آنان را روی کرسی محاکمه بنشانیم.
خوش آمديد ميهمان
بازديد کلي : 30660 نفر
